İlk yıllarda bebek çok küçük olduğundan anne-baba ile aynı odayı paylaşması gerekir. Bu durum hem “fizyolojik” hem de “psikolojik” olarak bebeğe fayda sağlamakla birlikte, buna annenin de ihtiyacı vardır. Bu dönemde anne sıcaklığının hissedilmesi, ten teması, emzirme gibi durumlar bebekte güven duygusunun oluşması açısından önemlidir. Ancak özellikle 2 yaşından sonra çocuğun yavaş yavaş tek başına yatmaya alışması gerekir. Çünkü anne-baba ile beraber yatma süresinin uzaması, çocuğun özgüven becerilerinin gelişimini engeller. Bu yüzden önce çocuğun yatağının ayrılması, sonrada odasının ayrılması doğru olacaktır.

“Emme dönemi biten çocuklar, anne yanından kademeli bir şekilde ayrılmalıdır.”

Çocuk ayrı yatmak istemese de, anne- baba taviz vermeden çocuğun yatağını ayrılmalıdır. Bu ayrılık çocuğa zor gelebilir ve çeşitli davranış problemlerini de ortaya çıkarabilir. Bu yüzden, sert ve katı kurallar uygulanmamalı ancak bu davranışın kazanılması hususundaki kararlılık çocuğa hissettirilmelidir. Çocuğun ailesi ile birlikte yatmasının uygun olmadığı, gelişiminin daha sağlıklı olması için ayrı yatakta yatması gerektiği çocuğa anlatılmalıdır.

Çocuğun yalnız kalmaktan korktuğu durumlarda anne ve baba çocuğu uyumadan önce yatağa götürmelidir. Onunla konuşarak ya da çeşitli hikayeler anlatarak çocuğun sakinleşmesi ve ortama uyum sağlaması kolaylaştırılmalıdır. Çünkü ayrı yatmak çocukta aşırı korku veya uykuda kabus görme gibi durumlara neden olabilir. Bu yüzden çocuğun isteği doğrultusunda odasının kapısı açık tutulmalı ve odanın karanlık olmaması sağlanmalıdır.

Bir çocuğun hayal dünyasının en güçlü olduğu 5 yaş dönemi, gece korkularının en fazla arttığı ve çocuğun yalnızlıktan en çok şikayet ettiği dönemdir. Ruh sağlığına zarar verecek, korku durumları yaratacak bilgisayar oyunları oynayan ve TV programlarını izleyen çocuklarda, anne baba ile yatma istediği görülebilir. Ayrıca gün içerisinde yaşadığı olumsuz durumlarda gece korkusu yaratabilir. Bu gerginlik ve kaygı artışı akşam olunca korkulara yol açarak çocuğun yalnız uyuma davranışını olumsuz yönde etkileyebilir.

Öneriler

  • Çocuğa 2- 2.5 yaşları arasında kendi yatağında yatma alışkanlığı kazandırılmalıdır.
  • Çocuğunuzun beraber uyuma isteği bu yaşlardan sonra da devam ediyorsa, uzmandan destek alınmalıdır.
  • Anne- babalar çocuk uykuya daldığında yanından ayrılmalıdır.
  • Çocuğun, gece annenin yanına gelmesi durumunda, kendi yatağına götürülüp uyutma işlemi aynen tekrarlanmalıdır.
  • Çocuğa uyku alışkanlığı kazandırmak için baskı yapılmamalıdır.
  • Çocuğunuzun uyku zamanı geldiğinde bu durum ona hatırlatılmalı, tutarlı davranışlar sergilenerek, ona karşı anlayışlı olunmalıdır.
  • Çocuk için belirli bir yatma zamanı belirlenmelidir.
  • Çocuğunuzun yaşı ilerledikçe uyku saatleri de değişebilir. Bu durum gündüz uykuları azaltılarak gece uykuları da daha geç saatlere alınmalıdır.
  • Yatma saatinin yaklaştığı çocuğa hatırlatılmalıdır.
  • Yatmanın aynı zamanda bir dinlenme olduğu çocuğa anlatılmalıdır.
  • Çocuklarla yatakta sohbet edilebilir. Bu uykuyu çocuk için daha eğlenceli hale getirebilir. Hatta bu durum çocuğun korkularının azalarak güven duygusunun artmasını ve onun kendini daha huzurlu hissetmesini sağlayabilir.
  • Çocuğunuzun yalnız uyumaktan korkma, anne baba yanından ayrılmaktan zorlanma, gece korkuları v.b. sorunları varsa biz uzmandan destek almanız gelişimi açısından önemlidir.

“Çocuğun anne babanın odasında yatmasına sıra dışı durumlarda (taşınma, doğal afet v.b.) geçici olarak izin verilebilir. Ancak bu durumun geçici olduğu, asıl yerinin kendi odası ve yatağı olduğu anlatılmalıdır.”

Uzman Psikolog Nur Öztürk İLMAN

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.